Opis
Via Etnea to główna ulica Katanii: trzy kilometry w linii prostej od piazza del Duomo na północ, w stronę Etny. Na pierwszym odcinku to barokowy salon kościołów i szlacheckich pałaców, dalej staje się ulicą zakupów i wieczornych spacerów.
Bruk jest z kamienia lawowego z Etny. Odcinek od piazza del Duomo do Quattro Canti jest pieszy; stamtąd aż do Villa Bellini jeżdżą tylko autobusy i taksówki.
Zaraz za piazza del Duomo, z Palazzo degli Elefanti, siedzibą ratusza, otwiera się piazza dell'Università z pałacem uniwersytetu i Palazzo San Giuliano. Nieco dalej stoi bazylika Collegiata, pierwsza z rzędu kościołów, które towarzyszą ulicy aż do dzielnicy Borgo.
Na skrzyżowaniu Quattro Canti wznoszą się Palazzo Gioeni i Palazzo San Demetrio. Dalej na północ piazza Stesicoro otaczają Palazzo del Toscano i Palazzo Tezzano; za gmachem poczty otwiera się główne wejście do Villa Bellini.
Na okolicznych ulicach działa około stu lokali, od restauracji przez piwiarnie i puby po pizzerie: dlatego via Etnea tętni życiem także nocą.
Ulica narodziła się z gruzów trzęsienia ziemi z 11 stycznia 1693 roku, które zrównało Katanię z ziemią i zabiło około dwóch trzecich mieszkańców. Książę Camastra, wysłany do kierowania odbudową, wytyczył ulice pod kątem prostym, zaczynając od katedry, jednego z niewielu budynków, które przetrwały.
Początkowo nazywała się via Duca di Uzeda, na cześć wicekróla, i miała około siedmiuset metrów: kończyła się przy bramie Porta di Aci, dzisiejszym piazza Stesicoro. Potem została via Stesicorea, wreszcie via Etnea, bo biegnie prosto w stronę wulkanu. Pałace wzdłuż trasy projektowali architekci tacy jak Giovanni Battista Vaccarini i Francesco Battaglia.
W XX wieku ulica przekroczyła aleje i dotarła do piazza Cavour, dla mieszkańców piazza Borgo. Stoi tam fontanna Ceres z marmuru kararyjskiego, którą starsi katańczycy nazywają 'a tapallara, czyli bogini Pallas. W latach 1915–1934 wzdłuż ulicy biegły nawet tory tramwaju do Acireale.
Bruk jest z kamienia lawowego z Etny. Odcinek od piazza del Duomo do Quattro Canti jest pieszy; stamtąd aż do Villa Bellini jeżdżą tylko autobusy i taksówki.
Zaraz za piazza del Duomo, z Palazzo degli Elefanti, siedzibą ratusza, otwiera się piazza dell'Università z pałacem uniwersytetu i Palazzo San Giuliano. Nieco dalej stoi bazylika Collegiata, pierwsza z rzędu kościołów, które towarzyszą ulicy aż do dzielnicy Borgo.
Na skrzyżowaniu Quattro Canti wznoszą się Palazzo Gioeni i Palazzo San Demetrio. Dalej na północ piazza Stesicoro otaczają Palazzo del Toscano i Palazzo Tezzano; za gmachem poczty otwiera się główne wejście do Villa Bellini.
Na okolicznych ulicach działa około stu lokali, od restauracji przez piwiarnie i puby po pizzerie: dlatego via Etnea tętni życiem także nocą.
Ulica narodziła się z gruzów trzęsienia ziemi z 11 stycznia 1693 roku, które zrównało Katanię z ziemią i zabiło około dwóch trzecich mieszkańców. Książę Camastra, wysłany do kierowania odbudową, wytyczył ulice pod kątem prostym, zaczynając od katedry, jednego z niewielu budynków, które przetrwały.
Początkowo nazywała się via Duca di Uzeda, na cześć wicekróla, i miała około siedmiuset metrów: kończyła się przy bramie Porta di Aci, dzisiejszym piazza Stesicoro. Potem została via Stesicorea, wreszcie via Etnea, bo biegnie prosto w stronę wulkanu. Pałace wzdłuż trasy projektowali architekci tacy jak Giovanni Battista Vaccarini i Francesco Battaglia.
W XX wieku ulica przekroczyła aleje i dotarła do piazza Cavour, dla mieszkańców piazza Borgo. Stoi tam fontanna Ceres z marmuru kararyjskiego, którą starsi katańczycy nazywają 'a tapallara, czyli bogini Pallas. W latach 1915–1934 wzdłuż ulicy biegły nawet tory tramwaju do Acireale.