Opis
Odeon w Katanii to mały rzymski teatr obok wielkiego teatru antycznego, w historycznym centrum między Via Vittorio Emanuele II a Via Crociferi: półkole schodkowej widowni na około 1500 widzów, gdzie słuchano muzyki i oglądano taniec, a także odbywano próby przedstawień z sąsiedniego teatru.
Pochodzi z I–II wieku naszej ery i został ukończony w następnym stuleciu. Należy do tego samego obszaru archeologicznego co teatr grecko-rzymski, który graniczy z Odeonem i ma wejście właśnie od jego strony.
Widownia, zwrócona na południowy wschód, opiera się na osiemnastu murach rozchodzących się promieniście. Między nimi otwierają się długie i wąskie sklepione pomieszczenia: pierwotnie było ich siedemnaście, zostało szesnaście. Otwarte na zewnątrz i zamykane drzwiami, według tradycji były sklepikami.
Na dole jest orchestra wyłożona marmurem. Pierwszy rząd stopni opiera się bezpośrednio na niej; wąski korytarz oddziela ją od wyższych rzędów, podzielonych na kliny małymi schodkami.
Na zewnątrz biegnie nieprzerwany rząd arkad z rzadkim detalem. Pod każdym łukiem jest prosty architraw z bloków lawy, umieszczony niżej niż punkt, z którego wyrasta łuk: niczego nie dźwiga i ma charakter czysto dekoracyjny.
Między V a VII wiekiem Odeon opuszczono i zamieniono na mieszkania. W XV wieku rodzina Carrera wzięła z niego kamienie na budowę pobliskiego kościoła Sant'Agostino; potem zabytek zniknął pod domami.
Ocalił go, paradoksalnie, akt wandalizmu. Pod koniec XIX wieku baron Sigona di Villermosa, właściciel pałacu przylegającego do Odeonu, kazał nocą wysadzić sklepienie arkady, które przeszkadzało mu w powiększeniu domu.
Skandal skłonił Paola Orsiego, nadzorcę zabytków starożytnych, do wywłaszczenia terenu i uwolnienia zabytku od zabudowań, które go zakrywały. Dziś Odeon od czasu do czasu wraca do swojej roli, z letnimi przedstawieniami.
Pochodzi z I–II wieku naszej ery i został ukończony w następnym stuleciu. Należy do tego samego obszaru archeologicznego co teatr grecko-rzymski, który graniczy z Odeonem i ma wejście właśnie od jego strony.
Widownia, zwrócona na południowy wschód, opiera się na osiemnastu murach rozchodzących się promieniście. Między nimi otwierają się długie i wąskie sklepione pomieszczenia: pierwotnie było ich siedemnaście, zostało szesnaście. Otwarte na zewnątrz i zamykane drzwiami, według tradycji były sklepikami.
Na dole jest orchestra wyłożona marmurem. Pierwszy rząd stopni opiera się bezpośrednio na niej; wąski korytarz oddziela ją od wyższych rzędów, podzielonych na kliny małymi schodkami.
Na zewnątrz biegnie nieprzerwany rząd arkad z rzadkim detalem. Pod każdym łukiem jest prosty architraw z bloków lawy, umieszczony niżej niż punkt, z którego wyrasta łuk: niczego nie dźwiga i ma charakter czysto dekoracyjny.
Między V a VII wiekiem Odeon opuszczono i zamieniono na mieszkania. W XV wieku rodzina Carrera wzięła z niego kamienie na budowę pobliskiego kościoła Sant'Agostino; potem zabytek zniknął pod domami.
Ocalił go, paradoksalnie, akt wandalizmu. Pod koniec XIX wieku baron Sigona di Villermosa, właściciel pałacu przylegającego do Odeonu, kazał nocą wysadzić sklepienie arkady, które przeszkadzało mu w powiększeniu domu.
Skandal skłonił Paola Orsiego, nadzorcę zabytków starożytnych, do wywłaszczenia terenu i uwolnienia zabytku od zabudowań, które go zakrywały. Dziś Odeon od czasu do czasu wraca do swojej roli, z letnimi przedstawieniami.