Opis
Via dei Crociferi to najbardziej efektowna barokowa ulica Katanii: około 400 metrów na północ, prawie same kościoły, klasztory i pałace z XVIII wieku, z nielicznymi domami. Wchodzi się na nią z piazza San Francesco d'Assisi, przechodząc pod łukiem, a to, co następuje, jest przykładem baroku z jednego kawałka.
Łuk św. Benedykta z 1704 roku przerzucony jest nad ulicą i łączy Badia Grande z Badia Piccola, dwa budynki klasztoru benedyktyńskiego. Tradycja głosi, że zbudowano go w ciągu jednej nocy, by postawić senat miejski przed faktem dokonanym i wymusić połączenie klasztoru.
Zaraz dalej, po zachodniej stronie, kościół św. Benedykta otwiera marmurowe schody Anioła, pełne posągów aniołów i zamknięte kutą bramą. W środku sklepienie w całości pokrywają freski Giovanniego Tuccariego z historiami świętego.
Dalej, po tej samej stronie, jezuicki kościół św. Franciszka Borgiasza wznosi się na podwójnych schodach. W środku kopuła z freskami Olivia Sozziego pokazuje w narożach cztery kontynenty, na które Towarzystwo Jezusowe niosło Ewangelię: Europę, Azję, Afrykę i Amerykę.
Dalej stoi kolegium jezuickie, dawna siedziba Instytutu Sztuki, z pięknym krużgankiem o arkadach na kolumnach. Naprzeciwko jest kościół św. Juliana, z wypukłą fasadą i prostymi liniami, uważany za jeden z najlepszych przykładów baroku katańskiego.
Przy św. Julianie warto zatrzymać się dłużej: jego kopuła, dostępna także dla zwiedzających, jest drugą najwyższą w mieście po kopule klasztoru benedyktynów. Osiemnastowieczna posadzka to wzór z kolorowych marmurów.
Za skrzyżowaniem z via Antonino di Sangiuliano mija się klasztor Crociferi i kościół św. Kamila. Na końcu ulicę zamyka Villa Cerami, rezydencja książąt Rosso di Cerami, dziś siedziba wydziału prawa uniwersytetu.
W tej willi w 1881 roku książęta gościli króla Humberta I i królową Małgorzatę. Na bal na ich cześć dawną kaplicę zamieniono w salę balową, a fresk Wniebowzięcia na sklepieniu zakryto kopią Aurory Guida Reniego, lepiej pasującą do tanecznego wieczoru.
Łuk św. Benedykta z 1704 roku przerzucony jest nad ulicą i łączy Badia Grande z Badia Piccola, dwa budynki klasztoru benedyktyńskiego. Tradycja głosi, że zbudowano go w ciągu jednej nocy, by postawić senat miejski przed faktem dokonanym i wymusić połączenie klasztoru.
Zaraz dalej, po zachodniej stronie, kościół św. Benedykta otwiera marmurowe schody Anioła, pełne posągów aniołów i zamknięte kutą bramą. W środku sklepienie w całości pokrywają freski Giovanniego Tuccariego z historiami świętego.
Dalej, po tej samej stronie, jezuicki kościół św. Franciszka Borgiasza wznosi się na podwójnych schodach. W środku kopuła z freskami Olivia Sozziego pokazuje w narożach cztery kontynenty, na które Towarzystwo Jezusowe niosło Ewangelię: Europę, Azję, Afrykę i Amerykę.
Dalej stoi kolegium jezuickie, dawna siedziba Instytutu Sztuki, z pięknym krużgankiem o arkadach na kolumnach. Naprzeciwko jest kościół św. Juliana, z wypukłą fasadą i prostymi liniami, uważany za jeden z najlepszych przykładów baroku katańskiego.
Przy św. Julianie warto zatrzymać się dłużej: jego kopuła, dostępna także dla zwiedzających, jest drugą najwyższą w mieście po kopule klasztoru benedyktynów. Osiemnastowieczna posadzka to wzór z kolorowych marmurów.
Za skrzyżowaniem z via Antonino di Sangiuliano mija się klasztor Crociferi i kościół św. Kamila. Na końcu ulicę zamyka Villa Cerami, rezydencja książąt Rosso di Cerami, dziś siedziba wydziału prawa uniwersytetu.
W tej willi w 1881 roku książęta gościli króla Humberta I i królową Małgorzatę. Na bal na ich cześć dawną kaplicę zamieniono w salę balową, a fresk Wniebowzięcia na sklepieniu zakryto kopią Aurory Guida Reniego, lepiej pasującą do tanecznego wieczoru.