Opis
Fontanna Amenano to fontanna z białego marmuru po południowej stronie piazza del Duomo w Katanii, naprzeciw Palazzo degli Elefanti i obok Palazzo del Seminario dei Chierici. To miejsce, w którym widać rzekę płynącą ukrytą pod miastem, a tuż za nią zaczyna się targ rybny.
Wyrzeźbiona w 1867 roku przez neapolitańczyka Tita Angeliniego z marmuru kararyjskiego, przedstawia rzekę jako młodzieńca z rogiem obfitości. Z rogu woda spada do misy o wybrzuszonym brzegu, a potem przelewa się dookoła nieprzerwaną zasłoną, która wygląda jak rozpostarte prześcieradło.
Dlatego katańczycy nazywają ją „acqua a linzolu”, wodą jak prześcieradło. Z misy woda spada z powrotem do prawdziwej rzeki, która płynie około dwóch metrów pod poziomem placu i niedaleko, w okolicy portu, wpada do morza.
Za fontanną schody z kamienia lawowego schodzą do Pescherii, dawnego targu miejskiego: z białego marmuru placu w kilka stopni przechodzi się do straganów z rybami.
Dla Greków Amenano, jak każda rzeka, była święta: niektóre greckie monety z V wieku p.n.e. przedstawiają boga Amenanosa jako byka z ludzką twarzą, inne jako głowę młodzieńca.
Arabski geograf al-Idrisi opisał ją jako rzekę kapryśną: w niektórych latach wzbierała tak, że poruszała młyny, w innych wysychała, nie zostawiając ani kropli do picia. W średniowieczu nazywano ją też Judicello, bo przepływała przez giudeccę, dzielnicę żydowską.
Niegdyś płynęła po powierzchni, podzielona na kilka odnóg. Erupcja Etny z 1669 roku zasypała jezioro Nicito i kanały jej ujścia, a od połowy XIX wieku rzeka płynie w całości pod ziemią.
W XIX wieku przyrodnik Carlo Gemmellaro odtworzył jej bieg: jedna z odnóg schodziła w stronę teatru rzymskiego i piazza del Duomo, inna w stronę Pescherii. Wykopaliska odnalazły ją w różnych miejscach miasta, z przepływem ponad kilkunastu litrów na sekundę.
Wyrzeźbiona w 1867 roku przez neapolitańczyka Tita Angeliniego z marmuru kararyjskiego, przedstawia rzekę jako młodzieńca z rogiem obfitości. Z rogu woda spada do misy o wybrzuszonym brzegu, a potem przelewa się dookoła nieprzerwaną zasłoną, która wygląda jak rozpostarte prześcieradło.
Dlatego katańczycy nazywają ją „acqua a linzolu”, wodą jak prześcieradło. Z misy woda spada z powrotem do prawdziwej rzeki, która płynie około dwóch metrów pod poziomem placu i niedaleko, w okolicy portu, wpada do morza.
Za fontanną schody z kamienia lawowego schodzą do Pescherii, dawnego targu miejskiego: z białego marmuru placu w kilka stopni przechodzi się do straganów z rybami.
Dla Greków Amenano, jak każda rzeka, była święta: niektóre greckie monety z V wieku p.n.e. przedstawiają boga Amenanosa jako byka z ludzką twarzą, inne jako głowę młodzieńca.
Arabski geograf al-Idrisi opisał ją jako rzekę kapryśną: w niektórych latach wzbierała tak, że poruszała młyny, w innych wysychała, nie zostawiając ani kropli do picia. W średniowieczu nazywano ją też Judicello, bo przepływała przez giudeccę, dzielnicę żydowską.
Niegdyś płynęła po powierzchni, podzielona na kilka odnóg. Erupcja Etny z 1669 roku zasypała jezioro Nicito i kanały jej ujścia, a od połowy XIX wieku rzeka płynie w całości pod ziemią.
W XIX wieku przyrodnik Carlo Gemmellaro odtworzył jej bieg: jedna z odnóg schodziła w stronę teatru rzymskiego i piazza del Duomo, inna w stronę Pescherii. Wykopaliska odnalazły ją w różnych miejscach miasta, z przepływem ponad kilkunastu litrów na sekundę.