Opis
Kościół Badia di Sant'Agata to barokowa świątynia naprzeciw północnego boku katedry, przy Via Vittorio Emanuele II: jedno z arcydzieł Giovanniego Battisty Vaccariniego, z fasadą falującą łukami i przeciwłukami oraz ośmioboczną kopułą, z której widać miasto i Etnę.
Fasada przeplata powierzchnie wypukłe i wklęsłe w pierwszej kondygnacji i trzykrotnie wygina się w attyce: architektura, która zdaje się być w ruchu, jeden z najbliższych barokowi tematów. Portal pochodzi z XVII wieku; przetrwał trzęsienie ziemi i Vaccarini wykorzystał go ponownie.
W środku kościół ma plan wydłużonego krzyża greckiego, zamkniętego w ośmioboku. Wystrój jest skromny: białe sztukaterie, posadzki z białego marmuru i ołtarze obłożone żółtym marmurem z Castronovo. Pod kopułą wisi wielki szklany żyrandol.
Na ołtarzach stoją posągi z polerowanego stiuku z 1782 roku: św. Benedykt, Niepokalana, św. Józef i św. Euplius. W ołtarzu głównym posąg św. Agaty przypomina św. Agnieszkę na stosie Ercole Ferraty w rzymskim kościele Sant'Agnese in Agone.
Z podstawy kopuły, ukończonej w 1768 roku, wzrok sięga ponad dachami Katanii aż po wulkan.
Kościół należał do klasztoru benedyktynek klauzurowych, założonego w 1620 roku. Metalowe kraty i ażurowe kamienne balkony pozwalały mniszkom oglądać życie ulicy i procesje, same pozostając niewidoczne.
Również w kościele mniszki pozostawały ukryte: za ołtarzem głównym krata z balkonikiem pozwalała im uczestniczyć we mszy z dala od oczu wiernych.
Trzęsienie ziemi z 1693 roku zniszczyło wcześniejszy kościół i klasztor, a według kronik zabiło 15 z 28 mniszek. Ocalałe schroniły się wśród ruin, za ogrodzeniem. Prace ruszyły na nowo dopiero w 1736 roku, dzięki zapisowi 4000 skudów, który w 1720 roku uczynił Giuseppe Moncada.
Fasada przeplata powierzchnie wypukłe i wklęsłe w pierwszej kondygnacji i trzykrotnie wygina się w attyce: architektura, która zdaje się być w ruchu, jeden z najbliższych barokowi tematów. Portal pochodzi z XVII wieku; przetrwał trzęsienie ziemi i Vaccarini wykorzystał go ponownie.
W środku kościół ma plan wydłużonego krzyża greckiego, zamkniętego w ośmioboku. Wystrój jest skromny: białe sztukaterie, posadzki z białego marmuru i ołtarze obłożone żółtym marmurem z Castronovo. Pod kopułą wisi wielki szklany żyrandol.
Na ołtarzach stoją posągi z polerowanego stiuku z 1782 roku: św. Benedykt, Niepokalana, św. Józef i św. Euplius. W ołtarzu głównym posąg św. Agaty przypomina św. Agnieszkę na stosie Ercole Ferraty w rzymskim kościele Sant'Agnese in Agone.
Z podstawy kopuły, ukończonej w 1768 roku, wzrok sięga ponad dachami Katanii aż po wulkan.
Kościół należał do klasztoru benedyktynek klauzurowych, założonego w 1620 roku. Metalowe kraty i ażurowe kamienne balkony pozwalały mniszkom oglądać życie ulicy i procesje, same pozostając niewidoczne.
Również w kościele mniszki pozostawały ukryte: za ołtarzem głównym krata z balkonikiem pozwalała im uczestniczyć we mszy z dala od oczu wiernych.
Trzęsienie ziemi z 1693 roku zniszczyło wcześniejszy kościół i klasztor, a według kronik zabiło 15 z 28 mniszek. Ocalałe schroniły się wśród ruin, za ogrodzeniem. Prace ruszyły na nowo dopiero w 1736 roku, dzięki zapisowi 4000 skudów, który w 1720 roku uczynił Giuseppe Moncada.