Opis
Terme della Rotonda to kompleks rzymskich łaźni kilka kroków od antycznego teatru w Katanii. Na ich ruinach pod koniec VI wieku powstał kościół z wielką kopułą, Santa Maria della Rotonda, w którym zachowały się średniowieczne i barokowe freski.
Sercem zabytku jest okrągła sala kościoła, szeroka na 11 metrów i nakryta półkolistą kopułą, zamknięta w kwadratowym budynku. Wokół wielkie arkady otwierają się na nisze i eksedry, które służyły za kaplice.
W prezbiterium zachowały się cenne średniowieczne freski: święty z XII wieku, prawdopodobnie św. Mikołaj, oraz św. Leon Cudotwórca, biskup Katanii, z XIII wieku, z imieniem zapisanym po grecku. W pendentywach kopuły święci Piotr, Paweł, Agata, Łucja i Ewangeliści zostali namalowani w XVIII wieku.
Wokół kościoła widać pozostałości łaźni, zbudowanych między I a II wiekiem i powiększonych w III: dużą salę z apsydą, być może zimną salę, i gorącą salę z suspensurae, słupkami, które podtrzymywały posadzkę ogrzewaną od spodu.
Dwa portale opowiadają o epokach kościoła: zachodni, gotycki, z lawy, pochodzi z XIII wieku; południowy, z wapienia, z XVI. Od północy wykopaliska odsłoniły castellum aquae, cysternę połączoną z rzymskim akweduktem, oraz dziedziniec wejściowy łaźni.
Przez wieki mieszkańcy Katanii nazywali go Panteonem. Wielu erudytów wierzyło, że była to pogańska świątynia poświęcona wszystkim bogom, a nawet że jej kopuła posłużyła za wzór słynnego Panteonu w Rzymie. Dopiero książę Biscari w XVIII wieku jako pierwszy rozpoznał w niej łaźnie.
Inne przekonanie głosiło, że był to najstarszy kościół chrześcijański w mieście, poświęcony Madonnie już w 44 roku naszej ery. W rzeczywistości kościół powstał pod koniec VI wieku, w epoce bizantyjskiej: to jeden z nielicznych śladów bizantyjskiej Katanii.
Bombardowania z 1943 roku uszkodziły Rotondę. Późniejsze prace konserwatorskie, prowadzone, by odsłonić rzymskie mury, niestety zniszczyły dużą część fresków; inne pojawiły się w nowszych wykopaliskach, pod warstwą tynku.
Sercem zabytku jest okrągła sala kościoła, szeroka na 11 metrów i nakryta półkolistą kopułą, zamknięta w kwadratowym budynku. Wokół wielkie arkady otwierają się na nisze i eksedry, które służyły za kaplice.
W prezbiterium zachowały się cenne średniowieczne freski: święty z XII wieku, prawdopodobnie św. Mikołaj, oraz św. Leon Cudotwórca, biskup Katanii, z XIII wieku, z imieniem zapisanym po grecku. W pendentywach kopuły święci Piotr, Paweł, Agata, Łucja i Ewangeliści zostali namalowani w XVIII wieku.
Wokół kościoła widać pozostałości łaźni, zbudowanych między I a II wiekiem i powiększonych w III: dużą salę z apsydą, być może zimną salę, i gorącą salę z suspensurae, słupkami, które podtrzymywały posadzkę ogrzewaną od spodu.
Dwa portale opowiadają o epokach kościoła: zachodni, gotycki, z lawy, pochodzi z XIII wieku; południowy, z wapienia, z XVI. Od północy wykopaliska odsłoniły castellum aquae, cysternę połączoną z rzymskim akweduktem, oraz dziedziniec wejściowy łaźni.
Przez wieki mieszkańcy Katanii nazywali go Panteonem. Wielu erudytów wierzyło, że była to pogańska świątynia poświęcona wszystkim bogom, a nawet że jej kopuła posłużyła za wzór słynnego Panteonu w Rzymie. Dopiero książę Biscari w XVIII wieku jako pierwszy rozpoznał w niej łaźnie.
Inne przekonanie głosiło, że był to najstarszy kościół chrześcijański w mieście, poświęcony Madonnie już w 44 roku naszej ery. W rzeczywistości kościół powstał pod koniec VI wieku, w epoce bizantyjskiej: to jeden z nielicznych śladów bizantyjskiej Katanii.
Bombardowania z 1943 roku uszkodziły Rotondę. Późniejsze prace konserwatorskie, prowadzone, by odsłonić rzymskie mury, niestety zniszczyły dużą część fresków; inne pojawiły się w nowszych wykopaliskach, pod warstwą tynku.