Opis
Teatro Massimo Vincenzo Bellini to opera w Katanii, poświęcona urodzonemu w mieście kompozytorowi: pałac z końca XIX wieku obsypany ornamentami, przy Piazza Bellini, z bogato zdobioną salą o czterech kondygnacjach lóż i akustyką, którą tenor Beniamino Gigli uznał za najlepszą na świecie.
Otwarto go 31 maja 1890 roku Normą Belliniego, po dwudziestu latach projektów i zmian koncepcji: pomyślany jako politeama, w trakcie budowy został przerobiony na teatr operowy. Budynek jest dziełem mediolańskiego architekta Carla Sady.
Styl przywołuje paryską Operę Charles'a Garniera. Fasada to feeria ornamentów i alegorii, a na parterze otwiera się elegancki portyk, do którego niegdyś zajeżdżały karoce, zamknięty żelaznymi kratami.
Sala, z czterema kondygnacjami lóż i galerią, uchodzi za jedną z najpiękniejszych zbudowanych we Włoszech w XIX wieku. Na plafonie Ernesto Bellandi namalował apoteozę Belliniego z alegoriami jego najważniejszych oper: Normy, Lunatyczki, Purytanów i Pirata.
Historyczna kurtyna jest dziełem katańskiego malarza Giuseppe Sciutiego i przedstawia zwycięstwo mieszkańców Katanii nad Libijczykami. To historia zmyślona: w XVII wieku opowiedział ją miejscowy erudyta, by wyjaśnić pochodzenie słonia, symbolu miasta.
Obszerne foyer, pełne marmurów i sztukaterii, mieści brązowy posąg Vincenza Belliniego dłuta Salva Giordana. Teatr ma orkiestrę liczącą 105 muzyków i chór liczący 84 osoby.
Na tej scenie występowały wielkie głosy XX wieku. W latach 1950–1953 Maria Callas śpiewała tu Normę, Purytanów, Traviatę i Łucję z Lammermooru; już w 1941 roku Mario Del Monaco śpiewał tu w Cyganerii, a Toti Dal Monte w Don Pasquale.
W 1959 roku kompozytor Francis Poulenc nazwał katańską inscenizację swoich Dialogów karmelitanek najlepszą, jaką widział. W 1960 roku Vittorio Gassman był aktorem i reżyserem Joanny d'Arc na stosie Honeggera, nagranej i wyemitowanej przez telewizję RAI.
Teatr przywrócił na scenę także zapomniane opery Belliniego: w 1976 roku Renata Scotto zaśpiewała Zairę, po raz pierwszy w XX wieku.
Koniecznie zobacz
• Fasadę i portyk dla karoc.
• Plafon Ernesta Bellandiego.
• Historyczną kurtynę Giuseppe Sciutiego.
• Posąg Belliniego w foyer.
Czy wiesz, że…?
• Podczas II wojny światowej teatr był zamknięty i otwarto go ponownie w 1944 roku.
• W 1955 roku nowo wybrany prezydent Republiki Giovanni Gronchi zainaugurował tu sezon Purytanami.
Otwarto go 31 maja 1890 roku Normą Belliniego, po dwudziestu latach projektów i zmian koncepcji: pomyślany jako politeama, w trakcie budowy został przerobiony na teatr operowy. Budynek jest dziełem mediolańskiego architekta Carla Sady.
Styl przywołuje paryską Operę Charles'a Garniera. Fasada to feeria ornamentów i alegorii, a na parterze otwiera się elegancki portyk, do którego niegdyś zajeżdżały karoce, zamknięty żelaznymi kratami.
Sala, z czterema kondygnacjami lóż i galerią, uchodzi za jedną z najpiękniejszych zbudowanych we Włoszech w XIX wieku. Na plafonie Ernesto Bellandi namalował apoteozę Belliniego z alegoriami jego najważniejszych oper: Normy, Lunatyczki, Purytanów i Pirata.
Historyczna kurtyna jest dziełem katańskiego malarza Giuseppe Sciutiego i przedstawia zwycięstwo mieszkańców Katanii nad Libijczykami. To historia zmyślona: w XVII wieku opowiedział ją miejscowy erudyta, by wyjaśnić pochodzenie słonia, symbolu miasta.
Obszerne foyer, pełne marmurów i sztukaterii, mieści brązowy posąg Vincenza Belliniego dłuta Salva Giordana. Teatr ma orkiestrę liczącą 105 muzyków i chór liczący 84 osoby.
Na tej scenie występowały wielkie głosy XX wieku. W latach 1950–1953 Maria Callas śpiewała tu Normę, Purytanów, Traviatę i Łucję z Lammermooru; już w 1941 roku Mario Del Monaco śpiewał tu w Cyganerii, a Toti Dal Monte w Don Pasquale.
W 1959 roku kompozytor Francis Poulenc nazwał katańską inscenizację swoich Dialogów karmelitanek najlepszą, jaką widział. W 1960 roku Vittorio Gassman był aktorem i reżyserem Joanny d'Arc na stosie Honeggera, nagranej i wyemitowanej przez telewizję RAI.
Teatr przywrócił na scenę także zapomniane opery Belliniego: w 1976 roku Renata Scotto zaśpiewała Zairę, po raz pierwszy w XX wieku.
Koniecznie zobacz
• Fasadę i portyk dla karoc.
• Plafon Ernesta Bellandiego.
• Historyczną kurtynę Giuseppe Sciutiego.
• Posąg Belliniego w foyer.
Czy wiesz, że…?
• Podczas II wojny światowej teatr był zamknięty i otwarto go ponownie w 1944 roku.
• W 1955 roku nowo wybrany prezydent Republiki Giovanni Gronchi zainaugurował tu sezon Purytanami.