Opis
Museo Civico Belliniano to dom rodzinny Vincenza Belliniego, na pierwszym piętrze Palazzo Gravina Cruyllas przy Piazza San Francesco w Katanii: kilka pokoi pełnych autografów nut, fortepianów, listów i osobistych pamiątek kompozytora.
Bellini urodził się tutaj 3 listopada 1801 roku i mieszkał do szesnastego roku życia, zanim wyjechał na studia do Neapolu. Dom jest pomnikiem narodowym od 1923 roku, a muzeum otwarto w 1930 roku w obecności króla Wiktora Emanuela III.
Mieszkanie jest małe, ledwie pięć pokoi, a trasa śledzi życie muzyka w porządku chronologicznym. W sali wejściowej makiety scenograficzne odtwarzają sceny z dziesięciu oper skomponowanych przez Belliniego, obok Apoteozy kompozytora namalowanej przez Michele Rapisardiego.
Największym skarbem jest zbiór autografów muzycznych, z wieloma szkicami, do którego dochodzi partytura Lunatyczki.
Są też instrumenty: fortepian należący do Belliniego, klawesyn jego kuzyna, fortepian stołowy i szpinet dziadka, Vincenza Tobii.
Wśród przedmiotów osobistych są zegarki, sztućce, kałamarze, chusteczki i złote szpilki, autograf listu Rossiniego i miniatury śpiewaczki Marii Malibran. Dwa dywany wyhaftowała Giuditta Turina, kobieta, którą kompozytor kochał.
Najbardziej poruszająca część poświęcona jest końcowi. Bellini zmarł w 1835 roku w Puteaux we Francji: muzeum przechowuje oryginalne dokumenty i maskę pośmiertną, woskowy odlew jego twarzy.
Jedna sala opowiada o powrocie jego szczątków z Paryża do Katanii w 1876 roku, z fotografiami i przedmiotami z ceremonii. Dziś kompozytor spoczywa w katedrze św. Agaty.
W tym samym pałacu od 2023 roku Muzeum Multimedialne opowiada o Bellinim w sposób immersyjny, jako „życie w czterech aktach”: młodość w Katanii, studia w Neapolu, sukcesy w Mediolanie, Wenecji, Londynie i Paryżu, powrót na Sycylię w 1832 roku.
Ciekawostka dla tych, którzy zwiedzają też strefę archeologiczną: Palazzo Gravina Cruyllas, w którym mieści się dom, zbudowano pierwotnie na ruinach Odeonu i antycznego teatru w Katanii.
Bellini urodził się tutaj 3 listopada 1801 roku i mieszkał do szesnastego roku życia, zanim wyjechał na studia do Neapolu. Dom jest pomnikiem narodowym od 1923 roku, a muzeum otwarto w 1930 roku w obecności króla Wiktora Emanuela III.
Mieszkanie jest małe, ledwie pięć pokoi, a trasa śledzi życie muzyka w porządku chronologicznym. W sali wejściowej makiety scenograficzne odtwarzają sceny z dziesięciu oper skomponowanych przez Belliniego, obok Apoteozy kompozytora namalowanej przez Michele Rapisardiego.
Największym skarbem jest zbiór autografów muzycznych, z wieloma szkicami, do którego dochodzi partytura Lunatyczki.
Są też instrumenty: fortepian należący do Belliniego, klawesyn jego kuzyna, fortepian stołowy i szpinet dziadka, Vincenza Tobii.
Wśród przedmiotów osobistych są zegarki, sztućce, kałamarze, chusteczki i złote szpilki, autograf listu Rossiniego i miniatury śpiewaczki Marii Malibran. Dwa dywany wyhaftowała Giuditta Turina, kobieta, którą kompozytor kochał.
Najbardziej poruszająca część poświęcona jest końcowi. Bellini zmarł w 1835 roku w Puteaux we Francji: muzeum przechowuje oryginalne dokumenty i maskę pośmiertną, woskowy odlew jego twarzy.
Jedna sala opowiada o powrocie jego szczątków z Paryża do Katanii w 1876 roku, z fotografiami i przedmiotami z ceremonii. Dziś kompozytor spoczywa w katedrze św. Agaty.
W tym samym pałacu od 2023 roku Muzeum Multimedialne opowiada o Bellinim w sposób immersyjny, jako „życie w czterech aktach”: młodość w Katanii, studia w Neapolu, sukcesy w Mediolanie, Wenecji, Londynie i Paryżu, powrót na Sycylię w 1832 roku.
Ciekawostka dla tych, którzy zwiedzają też strefę archeologiczną: Palazzo Gravina Cruyllas, w którym mieści się dom, zbudowano pierwotnie na ruinach Odeonu i antycznego teatru w Katanii.