Opis
Pomnik kardynała Dusmeta stoi na Piazza San Francesco d'Assisi, w centrum historycznym Katanii, i poświęcony jest „świętemu kardynałowi”, którego katańczycy wspominają do dziś: Giuseppe Benedetto Dusmet, arcybiskup miasta przez dwadzieścia siedem lat, zmarł w 1894 roku, błogosławiony od 1988.
Bardziej niż miejsce do dłuższego przystanku jest to krótki postój w centrum: posąg upamiętniający postać „pokorną, a zarazem wielką”, jak określają ją źródła. Zaprojektował go Raffaele Leone, a wyrzeźbił Silvestre Cuffaro, przy współpracy Mimì Marii Lazzaro i Elia Romano.
Na cokole wyryto początek jego słów o miłosierdziu, cnocie, która najbardziej go cechowała. Warto przeczytać je z bliska: to najprostszy sposób, by zrozumieć, dlaczego katańczycy wciąż go sobie cenią.
Dusmet urodził się w Palermo w 1818 roku w szlacheckiej rodzinie i jako dziecko wstąpił do opactwa benedyktynów San Martino delle Scale. Ojciec, który chciał go widzieć żonatym, nie zdołał go odwieść od obranej drogi: złożył śluby w 1840 roku, a rok później przyjął święcenia kapłańskie.
W 1854 roku, podczas epidemii cholery w Caltanissetcie, wyróżnił się opieką nad chorymi każdej kondycji, „tak w nędznej chacie, jak w pałacach szlachty”. Ludzie zaczęli mówić: „zwróćmy się do przeora Dusmeta, to święty”.
W 1858 roku został opatem San Nicolò l'Arena, wielkiego klasztoru w Katanii, a w 1862 musiał tam gościć Garibaldiego wraz z jego sztabem. W 1866 roku nowe Królestwo Włoch skonfiskowało klasztor, a on opuścił go jako ostatni.
W 1867 roku Pius IX mianował go arcybiskupem Katanii. Zmierzył się z erupcjami, trzęsieniami ziemi, powodziami i epidemiami. W 1886 roku lawa zagrażała Nicolosi, po czym się zatrzymała: ocalenie przypisano św. Agacie i modlitwom kardynała. W 1889 roku Leon XIII mianował go kardynałem.
Zmarł 4 kwietnia 1894 roku, tak ubogi, jak opowiadają, że nie znaleziono nawet prześcieradła, by go okryć. Od 1988 roku jego ciało spoczywa w urnie pod ołtarzem Dziewicy w katedrze.
Bardziej niż miejsce do dłuższego przystanku jest to krótki postój w centrum: posąg upamiętniający postać „pokorną, a zarazem wielką”, jak określają ją źródła. Zaprojektował go Raffaele Leone, a wyrzeźbił Silvestre Cuffaro, przy współpracy Mimì Marii Lazzaro i Elia Romano.
Na cokole wyryto początek jego słów o miłosierdziu, cnocie, która najbardziej go cechowała. Warto przeczytać je z bliska: to najprostszy sposób, by zrozumieć, dlaczego katańczycy wciąż go sobie cenią.
Dusmet urodził się w Palermo w 1818 roku w szlacheckiej rodzinie i jako dziecko wstąpił do opactwa benedyktynów San Martino delle Scale. Ojciec, który chciał go widzieć żonatym, nie zdołał go odwieść od obranej drogi: złożył śluby w 1840 roku, a rok później przyjął święcenia kapłańskie.
W 1854 roku, podczas epidemii cholery w Caltanissetcie, wyróżnił się opieką nad chorymi każdej kondycji, „tak w nędznej chacie, jak w pałacach szlachty”. Ludzie zaczęli mówić: „zwróćmy się do przeora Dusmeta, to święty”.
W 1858 roku został opatem San Nicolò l'Arena, wielkiego klasztoru w Katanii, a w 1862 musiał tam gościć Garibaldiego wraz z jego sztabem. W 1866 roku nowe Królestwo Włoch skonfiskowało klasztor, a on opuścił go jako ostatni.
W 1867 roku Pius IX mianował go arcybiskupem Katanii. Zmierzył się z erupcjami, trzęsieniami ziemi, powodziami i epidemiami. W 1886 roku lawa zagrażała Nicolosi, po czym się zatrzymała: ocalenie przypisano św. Agacie i modlitwom kardynała. W 1889 roku Leon XIII mianował go kardynałem.
Zmarł 4 kwietnia 1894 roku, tak ubogi, jak opowiadają, że nie znaleziono nawet prześcieradła, by go okryć. Od 1988 roku jego ciało spoczywa w urnie pod ołtarzem Dziewicy w katedrze.