Opis
Klasztor Benedyktynów, oficjalnie San Nicolò l’Arena, to gigantyczny barokowy kompleks przy placu Dantego, w historycznym centrum Katanii: mierzy około 210 na 130 metrów, uchodzi za drugi co do wielkości klasztor benedyktyński w Europie, od 2002 roku jest na liście UNESCO, a dziś mieszczą się w nim wydziały humanistyczne uniwersytetu.
Fasady od południa i od wschodu to katalog późnego sycylijskiego baroku: woluty, kwiaty, owoce, putta, nimfy i potworne maszkarony wokół każdego okna i balkonu, dzieło kamieniarzy, którzy zjechali z całej wyspy, by odbudować miasto. Szkocki podróżnik Patrick Brydone nazwał go w 1773 roku „sycylijskim Wersalem”.
W środku dwa duże wirydarze. Wirydarz marmurowy, starszy, ma kolumny z białego marmuru i XVII-wieczną fontannę; wschodni to ogród, pośrodku którego stoi Caffeaos, neogotycki pawilon wyłożony kolorową majoliką. Między nimi biegnie korytarz zegarowy, długi na 214 metrów.
Warto zobaczyć też wielki refektarz Vaccariniego, z tak wysokim sklepieniem, że przypomina kościół, a w podziemiach mozaiki rzymskiej domus, odkryte podczas prac konserwatorskich i oglądane z wiszącej kładki.
Obok stoi kościół San Nicolò l’Arena, większy od katedry, z niedokończoną fasadą, wielkimi organami Donata Del Piana i zegarem słonecznym długim na 40 metrów.
Mnisi przybyli ze zboczy Etny, uciekając przed erupcjami i bandytami, i zaczęli budować w 1558 roku. Lawa z 1669 roku otarła się o mury, a trzęsienie ziemi z 1693 roku zawaliło wszystko: ocalało zaledwie trzech mnichów. Odbudowa, od 1702 roku, była jeszcze bardziej okazała.
W 1866 roku klasztor skonfiskowano i stał się koszarami, szkołą, obserwatorium, biblioteką miejską: kopułę okrągłej sali przed refektarzem podwyższono nawet o pięć metrów dla obserwatorium astronomicznego, a do dawnej wysokości wróciła dopiero w 1981 roku. W 1977 roku przeszedł na własność uniwersytetu, który zlecił jego restaurację architektowi Giancarlowi De Carlo.
Fasady od południa i od wschodu to katalog późnego sycylijskiego baroku: woluty, kwiaty, owoce, putta, nimfy i potworne maszkarony wokół każdego okna i balkonu, dzieło kamieniarzy, którzy zjechali z całej wyspy, by odbudować miasto. Szkocki podróżnik Patrick Brydone nazwał go w 1773 roku „sycylijskim Wersalem”.
W środku dwa duże wirydarze. Wirydarz marmurowy, starszy, ma kolumny z białego marmuru i XVII-wieczną fontannę; wschodni to ogród, pośrodku którego stoi Caffeaos, neogotycki pawilon wyłożony kolorową majoliką. Między nimi biegnie korytarz zegarowy, długi na 214 metrów.
Warto zobaczyć też wielki refektarz Vaccariniego, z tak wysokim sklepieniem, że przypomina kościół, a w podziemiach mozaiki rzymskiej domus, odkryte podczas prac konserwatorskich i oglądane z wiszącej kładki.
Obok stoi kościół San Nicolò l’Arena, większy od katedry, z niedokończoną fasadą, wielkimi organami Donata Del Piana i zegarem słonecznym długim na 40 metrów.
Mnisi przybyli ze zboczy Etny, uciekając przed erupcjami i bandytami, i zaczęli budować w 1558 roku. Lawa z 1669 roku otarła się o mury, a trzęsienie ziemi z 1693 roku zawaliło wszystko: ocalało zaledwie trzech mnichów. Odbudowa, od 1702 roku, była jeszcze bardziej okazała.
W 1866 roku klasztor skonfiskowano i stał się koszarami, szkołą, obserwatorium, biblioteką miejską: kopułę okrągłej sali przed refektarzem podwyższono nawet o pięć metrów dla obserwatorium astronomicznego, a do dawnej wysokości wróciła dopiero w 1981 roku. W 1977 roku przeszedł na własność uniwersytetu, który zlecił jego restaurację architektowi Giancarlowi De Carlo.