Opis
Kościół San Placido to barokowy kościół w dzielnicy Civita, o krok od katedry i Palazzo Biscari, w samym sercu Katanii. Ma białą fasadę o falujących liniach, a w środku jedną nawę pełną marmurów i złoconych stiuków.
Fasada z białego kamienia z Taorminy jest wklęsła pośrodku i kończy się po bokach dwoma ostrymi szczytami. Przy drzwiach stoją posągi świętego Placyda i świętego Benedykta, a mniejsze świętych Scholastyki i Gertrudy; na górze jest dzwonnica z trzema dzwonami.
Przed kościołem biegnie kuta krata z herbem świętego Benedykta pośrodku. Krata jest wypukła, a fasada za nią wklęsła: dwie przeciwne krzywe, które sobie odpowiadają.
W środku nawę dzielą żłobkowane półkolumny. Cztery ołtarze boczne mają duże obrazy Michele Rapisardiego i Giuseppe Napolego, wśród nich Ofiarę Gedeona Rapisardiego; ołtarz główny z kolorowych marmurów wspiera się na marmurowych puttach. Nad wejściem organy mają chór ukryty za złoconą kratą.
Był to kościół benedyktyńskiego klasztoru San Placido. Krużganek przylega do prawej ściany kościoła, z arkadami na filarach; w klasztorze mieści się Dom Kultury, gdzie odbywają się wystawy i wydarzenia.
To miejsce ma długą historię. W czasach rzymskich stała tu świątynia Bachusa, a według katańskiej tradycji w tym miejscu był dom, w którym urodziła się święta Agata, patronka miasta.
Klasztor powstał w XV wieku: akt fundacyjny z 4 grudnia 1420 roku nosi imię donny Paoli di Lerida, szlachcianki z Katanii, która owdowiała. Już w 1409 roku, według jednego z historyków, królowa Blanka Nawarryjska, żona króla Marcina, podarowała przyszłym zakonnicom sprzęty liturgiczne.
Trzęsienie ziemi w 1693 roku zrównało kościół z ziemią. Odbudowy chciały jedyne trzy zakonnice, które przeżyły: powierzyły prace architektowi Stefanowi Ittarowi, a nowy kościół konsekrowano w 1723 roku.
Fasada z białego kamienia z Taorminy jest wklęsła pośrodku i kończy się po bokach dwoma ostrymi szczytami. Przy drzwiach stoją posągi świętego Placyda i świętego Benedykta, a mniejsze świętych Scholastyki i Gertrudy; na górze jest dzwonnica z trzema dzwonami.
Przed kościołem biegnie kuta krata z herbem świętego Benedykta pośrodku. Krata jest wypukła, a fasada za nią wklęsła: dwie przeciwne krzywe, które sobie odpowiadają.
W środku nawę dzielą żłobkowane półkolumny. Cztery ołtarze boczne mają duże obrazy Michele Rapisardiego i Giuseppe Napolego, wśród nich Ofiarę Gedeona Rapisardiego; ołtarz główny z kolorowych marmurów wspiera się na marmurowych puttach. Nad wejściem organy mają chór ukryty za złoconą kratą.
Był to kościół benedyktyńskiego klasztoru San Placido. Krużganek przylega do prawej ściany kościoła, z arkadami na filarach; w klasztorze mieści się Dom Kultury, gdzie odbywają się wystawy i wydarzenia.
To miejsce ma długą historię. W czasach rzymskich stała tu świątynia Bachusa, a według katańskiej tradycji w tym miejscu był dom, w którym urodziła się święta Agata, patronka miasta.
Klasztor powstał w XV wieku: akt fundacyjny z 4 grudnia 1420 roku nosi imię donny Paoli di Lerida, szlachcianki z Katanii, która owdowiała. Już w 1409 roku, według jednego z historyków, królowa Blanka Nawarryjska, żona króla Marcina, podarowała przyszłym zakonnicom sprzęty liturgiczne.
Trzęsienie ziemi w 1693 roku zrównało kościół z ziemią. Odbudowy chciały jedyne trzy zakonnice, które przeżyły: powierzyły prace architektowi Stefanowi Ittarowi, a nowy kościół konsekrowano w 1723 roku.