Opis
Katedra św. Agaty to główna świątynia Katanii: góruje nad Piazza del Duomo barokową fasadą z białego marmuru kararyjskiego i strzeże relikwii patronki miasta, które są sercem miejscowej pobożności i wielkiego lutowego święta.
Kościół ma prawie tysiąc lat, ale widać w nim trzy epoki. Normanowie zbudowali go pod koniec XI wieku jako kościół-twierdzę; trzęsienie ziemi z 1693 roku niemal zrównało go z ziemią, a odbudowano go w XVIII wieku, z fasadą zaprojektowaną przez Giovanniego Battistę Vaccariniego.
Z normańskiej świątyni zachowały się trzy apsydy z wielkich bloków lawy, widoczne z dziedzińca pałacu arcybiskupiego. W fasadzie sześć granitowych kolumn dolnej kondygnacji pochodzi z czasów starożytnych, być może z rzymskiego teatru w mieście.
W środku najdroższym miejscem dla mieszkańców Katanii jest kaplica św. Agaty, na końcu prawej nawy. Marmurowy portal z 1495 roku zamyka „cammareddę”, izdebkę, w której przechowuje się relikwiarz w kształcie popiersia i srebrną szkatułę z relikwiami.
Srebrne popiersie-relikwiarz wykonał w Limoges złotnik ze Sieny w latach 1373–1376. Szkatuła, arcydzieło późnogotyckiego złotnictwa, kryje relikwiarze z różnymi częściami ciała świętej, a także welon, który według tradycji nosiła Agata.
Przy filarze prawej nawy stoi grób Vincenza Belliniego z marmuru i brązu. Kompozytor, urodzony w Katanii, zmarł w 1835 roku; jego szczątki wróciły do miasta z paryskiego cmentarza Père-Lachaise dopiero w 1876 roku, ponad czterdzieści lat później.
W kaplicy Najświętszej Maryi Panny, w prawym ramieniu transeptu, spoczywają aragońscy królowie Sycylii z XIV wieku: Fryderyk III i inni członkowie rodziny królewskiej leżą w rzymskim sarkofagu. W głównej apsydzie drewniane stalle z końca XVI wieku opowiadają w płaskorzeźbach życie Agaty.
W 1040 roku bizantyjski wódz wywiózł relikwie do Konstantynopola. Pozostały tam 86 lat, aż w 1126 roku dwaj mężczyźni, Francuz Gilbert i Kalabryjczyk Gosalinus, przywieźli je z powrotem na Sycylię po pełnej przygód podróży. 17 sierpnia miasto wciąż świętuje ten powrót.
Kościół był świadkiem dwóch tragedii. 4 lutego 1169 roku trzęsienie ziemi zawaliło strop podczas święta patronki, zabijając wielu wiernych i odprawiającego mszę biskupa. W 1693 roku dzwonnica, wysoka na około 100 metrów, runęła na kościół, a pod gruzami zginęło ponad siedem tysięcy osób.
Legenda głosi, że w 1232 roku Fryderyk II, zdecydowany ukarać zbuntowane miasto, zmienił zdanie podczas mszy w katedrze: w jego brewiarzu pojawiły się słowa „Noli offendere Patriam Agathae”, nie krzywdź ojczyzny Agaty.
Koniecznie zobacz
• Kaplicę św. Agaty.
• Grób Vincenza Belliniego.
• Kaplicę Najświętszej Maryi Panny z grobowcami królewskimi.
• Normańskie apsydy z lawy.
Czy wiesz, że…?
• Twarz popiersia św. Agaty wzorowano na nagrobnej figurze królowej Konstancji Aragońskiej, pochowanej w katedrze.
• Zdanie z legendy o Fryderyku II jest wyrzeźbione także na głównych drzwiach.
Kościół ma prawie tysiąc lat, ale widać w nim trzy epoki. Normanowie zbudowali go pod koniec XI wieku jako kościół-twierdzę; trzęsienie ziemi z 1693 roku niemal zrównało go z ziemią, a odbudowano go w XVIII wieku, z fasadą zaprojektowaną przez Giovanniego Battistę Vaccariniego.
Z normańskiej świątyni zachowały się trzy apsydy z wielkich bloków lawy, widoczne z dziedzińca pałacu arcybiskupiego. W fasadzie sześć granitowych kolumn dolnej kondygnacji pochodzi z czasów starożytnych, być może z rzymskiego teatru w mieście.
W środku najdroższym miejscem dla mieszkańców Katanii jest kaplica św. Agaty, na końcu prawej nawy. Marmurowy portal z 1495 roku zamyka „cammareddę”, izdebkę, w której przechowuje się relikwiarz w kształcie popiersia i srebrną szkatułę z relikwiami.
Srebrne popiersie-relikwiarz wykonał w Limoges złotnik ze Sieny w latach 1373–1376. Szkatuła, arcydzieło późnogotyckiego złotnictwa, kryje relikwiarze z różnymi częściami ciała świętej, a także welon, który według tradycji nosiła Agata.
Przy filarze prawej nawy stoi grób Vincenza Belliniego z marmuru i brązu. Kompozytor, urodzony w Katanii, zmarł w 1835 roku; jego szczątki wróciły do miasta z paryskiego cmentarza Père-Lachaise dopiero w 1876 roku, ponad czterdzieści lat później.
W kaplicy Najświętszej Maryi Panny, w prawym ramieniu transeptu, spoczywają aragońscy królowie Sycylii z XIV wieku: Fryderyk III i inni członkowie rodziny królewskiej leżą w rzymskim sarkofagu. W głównej apsydzie drewniane stalle z końca XVI wieku opowiadają w płaskorzeźbach życie Agaty.
W 1040 roku bizantyjski wódz wywiózł relikwie do Konstantynopola. Pozostały tam 86 lat, aż w 1126 roku dwaj mężczyźni, Francuz Gilbert i Kalabryjczyk Gosalinus, przywieźli je z powrotem na Sycylię po pełnej przygód podróży. 17 sierpnia miasto wciąż świętuje ten powrót.
Kościół był świadkiem dwóch tragedii. 4 lutego 1169 roku trzęsienie ziemi zawaliło strop podczas święta patronki, zabijając wielu wiernych i odprawiającego mszę biskupa. W 1693 roku dzwonnica, wysoka na około 100 metrów, runęła na kościół, a pod gruzami zginęło ponad siedem tysięcy osób.
Legenda głosi, że w 1232 roku Fryderyk II, zdecydowany ukarać zbuntowane miasto, zmienił zdanie podczas mszy w katedrze: w jego brewiarzu pojawiły się słowa „Noli offendere Patriam Agathae”, nie krzywdź ojczyzny Agaty.
Koniecznie zobacz
• Kaplicę św. Agaty.
• Grób Vincenza Belliniego.
• Kaplicę Najświętszej Maryi Panny z grobowcami królewskimi.
• Normańskie apsydy z lawy.
Czy wiesz, że…?
• Twarz popiersia św. Agaty wzorowano na nagrobnej figurze królowej Konstancji Aragońskiej, pochowanej w katedrze.
• Zdanie z legendy o Fryderyku II jest wyrzeźbione także na głównych drzwiach.