Omschrijving
Het Odeion van Catania is het kleine Romeinse theater naast het grote antieke theater, in het historische centrum tussen de Via Vittorio Emanuele II en de Via Crociferi: een halve cirkel van tribunes voor zo'n 1.500 toeschouwers, waar muziek en dans te zien en te horen waren en de voorstellingen van het theater ernaast werden gerepeteerd.
Het dateert uit de eerste-tweede eeuw na Christus en werd in de eeuw daarna voltooid. Het hoort bij hetzelfde archeologische gebied als het Grieks-Romeinse theater, dat aan het Odeion grenst en juist aan die kant een ingang heeft.
De cavea, op het zuidoosten gericht, rust op achttien muren die als een waaier uitlopen. Tussen de muren liggen lange, smalle overwelfde ruimtes: oorspronkelijk waren het er zeventien, er zijn er nog zestien. Ze kwamen uit op de buitenkant en werden met deuren gesloten; volgens de overlevering waren het winkeltjes.
Onderaan ligt de orchestra, geplaveid met marmer. De eerste rij treden rust er direct op; een smalle gang scheidt haar van de hogere rijen, die door kleine trappen in segmenten zijn verdeeld.
Aan de buitenkant loopt een doorlopende rij bogen, met een zeldzaam detail. Onder elke boog zit een rechte architraaf van blokken lavasteen, lager geplaatst dan het punt waar de boog begint: hij draagt niets en is puur decoratief.
Tussen de vijfde en de zevende eeuw werd het Odeion verlaten en tot woningen omgebouwd. In de vijftiende eeuw haalde de familie Carrera er stenen uit om de nabijgelegen kerk Sant'Agostino te bouwen; daarna verdween het monument onder de huizen.
Wat het redde, was paradoxaal genoeg een daad van vandalisme. Eind negentiende eeuw liet baron Sigona di Villermosa, eigenaar van het paleis dat tegen het Odeion aan stond, 's nachts het gewelf van een boog opblazen dat hem in de weg stond om zijn huis te vergroten.
Het schandaal bracht Paolo Orsi, de superintendent van Oudheden, ertoe het terrein te onteigenen en het monument te bevrijden van de gebouwen die het bedekten. Nu doet het Odeion af en toe weer waar het voor gemaakt is, met voorstellingen in de zomer.
Het dateert uit de eerste-tweede eeuw na Christus en werd in de eeuw daarna voltooid. Het hoort bij hetzelfde archeologische gebied als het Grieks-Romeinse theater, dat aan het Odeion grenst en juist aan die kant een ingang heeft.
De cavea, op het zuidoosten gericht, rust op achttien muren die als een waaier uitlopen. Tussen de muren liggen lange, smalle overwelfde ruimtes: oorspronkelijk waren het er zeventien, er zijn er nog zestien. Ze kwamen uit op de buitenkant en werden met deuren gesloten; volgens de overlevering waren het winkeltjes.
Onderaan ligt de orchestra, geplaveid met marmer. De eerste rij treden rust er direct op; een smalle gang scheidt haar van de hogere rijen, die door kleine trappen in segmenten zijn verdeeld.
Aan de buitenkant loopt een doorlopende rij bogen, met een zeldzaam detail. Onder elke boog zit een rechte architraaf van blokken lavasteen, lager geplaatst dan het punt waar de boog begint: hij draagt niets en is puur decoratief.
Tussen de vijfde en de zevende eeuw werd het Odeion verlaten en tot woningen omgebouwd. In de vijftiende eeuw haalde de familie Carrera er stenen uit om de nabijgelegen kerk Sant'Agostino te bouwen; daarna verdween het monument onder de huizen.
Wat het redde, was paradoxaal genoeg een daad van vandalisme. Eind negentiende eeuw liet baron Sigona di Villermosa, eigenaar van het paleis dat tegen het Odeion aan stond, 's nachts het gewelf van een boog opblazen dat hem in de weg stond om zijn huis te vergroten.
Het schandaal bracht Paolo Orsi, de superintendent van Oudheden, ertoe het terrein te onteigenen en het monument te bevrijden van de gebouwen die het bedekten. Nu doet het Odeion af en toe weer waar het voor gemaakt is, met voorstellingen in de zomer.