Omschrijving
De Fontana dell'Amenano is de fontein van wit marmer aan de zuidkant van de Piazza del Duomo in Catania, tegenover het Palazzo degli Elefanti en naast het Palazzo del Seminario dei Chierici. Het is de plek waar je de rivier ziet die verborgen onder de stad stroomt, en erachter begint de vismarkt.
De fontein werd in 1867 door de Napolitaan Tito Angelini uit Carrara-marmer gehouwen en stelt de rivier voor als een jongeman met een hoorn des overvloeds. Uit de hoorn valt het water in een bekken met een bolle rand en loopt daarna rondom over, in een ononderbroken sluier die lijkt op een uitgespreid laken.
Daarom noemen de Catanezen haar „acqua a linzolu”, het lakenwater. Uit het bekken valt het water terug in de echte rivier, die zo'n twee meter onder het plein loopt en niet ver daarvandaan, bij de haven, in zee uitmondt.
Achter de fontein daalt een trap van lavasteen af naar de Pescheria, de oude markt van de stad: van het witte marmer van het plein sta je in een paar treden tussen de viskramen.
Voor de Grieken was de Amenano heilig, zoals elke rivier: sommige Griekse munten uit de vijfde eeuw v.Chr. tonen de god Amenanos als een stier met een mensengezicht, andere als het hoofd van een jongeman.
De Arabische geograaf al-Idrisi beschreef hem als een grillige rivier: in sommige jaren zwol hij zo aan dat hij molens aandreef, in andere viel hij droog tot er geen druppel drinkwater over was. In de middeleeuwen heette hij ook Judicello, omdat hij door de giudecca stroomde, de Joodse wijk.
Ooit stroomde hij bovengronds, verdeeld in meerdere armen. De uitbarsting van de Etna in 1669 begroef het meer van Nicito en de kanalen van zijn monding, en sinds het midden van de negentiende eeuw loopt de rivier helemaal ondergronds.
In de negentiende eeuw reconstrueerde de natuuronderzoeker Carlo Gemmellaro zijn loop: een van de armen liep naar het Romeinse theater en de Piazza del Duomo, een andere naar de Pescheria. Bij opgravingen is hij op verschillende plekken in de stad teruggevonden, met een debiet van ruim een dozijn liter per seconde.
De fontein werd in 1867 door de Napolitaan Tito Angelini uit Carrara-marmer gehouwen en stelt de rivier voor als een jongeman met een hoorn des overvloeds. Uit de hoorn valt het water in een bekken met een bolle rand en loopt daarna rondom over, in een ononderbroken sluier die lijkt op een uitgespreid laken.
Daarom noemen de Catanezen haar „acqua a linzolu”, het lakenwater. Uit het bekken valt het water terug in de echte rivier, die zo'n twee meter onder het plein loopt en niet ver daarvandaan, bij de haven, in zee uitmondt.
Achter de fontein daalt een trap van lavasteen af naar de Pescheria, de oude markt van de stad: van het witte marmer van het plein sta je in een paar treden tussen de viskramen.
Voor de Grieken was de Amenano heilig, zoals elke rivier: sommige Griekse munten uit de vijfde eeuw v.Chr. tonen de god Amenanos als een stier met een mensengezicht, andere als het hoofd van een jongeman.
De Arabische geograaf al-Idrisi beschreef hem als een grillige rivier: in sommige jaren zwol hij zo aan dat hij molens aandreef, in andere viel hij droog tot er geen druppel drinkwater over was. In de middeleeuwen heette hij ook Judicello, omdat hij door de giudecca stroomde, de Joodse wijk.
Ooit stroomde hij bovengronds, verdeeld in meerdere armen. De uitbarsting van de Etna in 1669 begroef het meer van Nicito en de kanalen van zijn monding, en sinds het midden van de negentiende eeuw loopt de rivier helemaal ondergronds.
In de negentiende eeuw reconstrueerde de natuuronderzoeker Carlo Gemmellaro zijn loop: een van de armen liep naar het Romeinse theater en de Piazza del Duomo, een andere naar de Pescheria. Bij opgravingen is hij op verschillende plekken in de stad teruggevonden, met een debiet van ruim een dozijn liter per seconde.