Omschrijving
De Kathedraal van Sint-Agatha is de dom van Catania: met haar barokke gevel van wit Carrara-marmer beheerst ze de Piazza del Duomo, en ze bewaart de relieken van de beschermheilige van de stad, het hart van de devotie en van het grote stadsfeest in februari.
De kerk is bijna duizend jaar oud, maar laat drie tijdperken zien. De Noormannen bouwden haar eind elfde eeuw als vestingkerk; de aardbeving van 1693 vaagde haar bijna weg, en in de achttiende eeuw werd ze herbouwd, met een gevel ontworpen door Giovanni Battista Vaccarini.
Van de Normandische kerk zijn de drie apsissen van grote blokken lavasteen over, te zien vanaf de binnenplaats van het aartsbisschoppelijk paleis. In de gevel zijn de zes granieten zuilen van de onderste rij antiek; ze komen misschien uit het Romeinse theater van de stad.
Binnen is de plek die de inwoners van Catania het dierbaarst is de Kapel van Sint-Agatha, achter in het rechterschip. Een marmeren portaal uit 1495 sluit de "cammaredda" af, het kamertje waar het borstbeeld-reliekhouder en de zilveren schrijn met de relieken worden bewaard.
Het zilveren borstbeeld-reliekhouder werd tussen 1373 en 1376 in Limoges gemaakt door een edelsmid uit Siena. De schrijn, een meesterwerk van laatgotische edelsmeedkunst, bevat de reliekhouders met verschillende delen van het lichaam van de heilige en ook de sluier die Agatha volgens de overlevering droeg.
Tegen een pijler van het rechterschip staat het graf van Vincenzo Bellini, van marmer en brons. De componist uit Catania stierf in 1835: zijn stoffelijk overschot keerde pas in 1876, ruim veertig jaar later, terug van de Parijse begraafplaats Père-Lachaise.
In de Kapel van de Maagd, in het rechtertransept, rusten de Aragonese koningen van Sicilië uit de veertiende eeuw: Frederik III en andere leden van de koninklijke familie liggen in een Romeinse sarcofaag. In de hoofdapsis vertelt het houten koorgestoelte van eind zestiende eeuw in reliëfs het leven van Agatha.
In 1040 bracht een Byzantijnse generaal de relieken naar Constantinopel. Ze bleven er 86 jaar, tot in 1126 twee mannen, de Fransman Gilbert en de Calabriër Gosalinus, ze na een avontuurlijke reis terugbrachten naar Sicilië. Op 17 augustus viert de stad die terugkeer nog altijd.
De kerk heeft twee tragedies meegemaakt. Op 4 februari 1169 deed een aardbeving tijdens het feest van de heilige het plafond instorten, waarbij veel gelovigen en de celebrerende bisschop omkwamen. In 1693 stortte de klokkentoren van zo'n 100 meter hoog op de kerk, en onder het puin kwamen meer dan zevenduizend mensen om.
Volgens een legende veranderde Frederik II in 1232, vastbesloten de opstandige stad te straffen, van gedachten tijdens een mis in de kathedraal: in zijn brevier was de zin "Noli offendere Patriam Agathae" verschenen, beledig het vaderland van Agatha niet.
Niet missen
• Kapel van Sint-Agatha.
• Graf van Vincenzo Bellini.
• Kapel van de Maagd met de koningsgraven.
• Normandische apsissen van lavasteen.
Wist je dat?
• Het gezicht van het borstbeeld van Sint-Agatha werd gemodelleerd naar het grafbeeld van koningin Constance van Aragon, die in de kathedraal begraven ligt.
• De zin uit de legende van Frederik II staat ook in de hoofddeur gebeiteld.
De kerk is bijna duizend jaar oud, maar laat drie tijdperken zien. De Noormannen bouwden haar eind elfde eeuw als vestingkerk; de aardbeving van 1693 vaagde haar bijna weg, en in de achttiende eeuw werd ze herbouwd, met een gevel ontworpen door Giovanni Battista Vaccarini.
Van de Normandische kerk zijn de drie apsissen van grote blokken lavasteen over, te zien vanaf de binnenplaats van het aartsbisschoppelijk paleis. In de gevel zijn de zes granieten zuilen van de onderste rij antiek; ze komen misschien uit het Romeinse theater van de stad.
Binnen is de plek die de inwoners van Catania het dierbaarst is de Kapel van Sint-Agatha, achter in het rechterschip. Een marmeren portaal uit 1495 sluit de "cammaredda" af, het kamertje waar het borstbeeld-reliekhouder en de zilveren schrijn met de relieken worden bewaard.
Het zilveren borstbeeld-reliekhouder werd tussen 1373 en 1376 in Limoges gemaakt door een edelsmid uit Siena. De schrijn, een meesterwerk van laatgotische edelsmeedkunst, bevat de reliekhouders met verschillende delen van het lichaam van de heilige en ook de sluier die Agatha volgens de overlevering droeg.
Tegen een pijler van het rechterschip staat het graf van Vincenzo Bellini, van marmer en brons. De componist uit Catania stierf in 1835: zijn stoffelijk overschot keerde pas in 1876, ruim veertig jaar later, terug van de Parijse begraafplaats Père-Lachaise.
In de Kapel van de Maagd, in het rechtertransept, rusten de Aragonese koningen van Sicilië uit de veertiende eeuw: Frederik III en andere leden van de koninklijke familie liggen in een Romeinse sarcofaag. In de hoofdapsis vertelt het houten koorgestoelte van eind zestiende eeuw in reliëfs het leven van Agatha.
In 1040 bracht een Byzantijnse generaal de relieken naar Constantinopel. Ze bleven er 86 jaar, tot in 1126 twee mannen, de Fransman Gilbert en de Calabriër Gosalinus, ze na een avontuurlijke reis terugbrachten naar Sicilië. Op 17 augustus viert de stad die terugkeer nog altijd.
De kerk heeft twee tragedies meegemaakt. Op 4 februari 1169 deed een aardbeving tijdens het feest van de heilige het plafond instorten, waarbij veel gelovigen en de celebrerende bisschop omkwamen. In 1693 stortte de klokkentoren van zo'n 100 meter hoog op de kerk, en onder het puin kwamen meer dan zevenduizend mensen om.
Volgens een legende veranderde Frederik II in 1232, vastbesloten de opstandige stad te straffen, van gedachten tijdens een mis in de kathedraal: in zijn brevier was de zin "Noli offendere Patriam Agathae" verschenen, beledig het vaderland van Agatha niet.
Niet missen
• Kapel van Sint-Agatha.
• Graf van Vincenzo Bellini.
• Kapel van de Maagd met de koningsgraven.
• Normandische apsissen van lavasteen.
Wist je dat?
• Het gezicht van het borstbeeld van Sint-Agatha werd gemodelleerd naar het grafbeeld van koningin Constance van Aragon, die in de kathedraal begraven ligt.
• De zin uit de legende van Frederik II staat ook in de hoofddeur gebeiteld.