Omschrijving
Het Teatro Massimo Vincenzo Bellini is het operahuis van Catania, gewijd aan de componist die in de stad werd geboren: een rijk versierd paleis van eind negentiende eeuw aan de Piazza Bellini, met een weelderige zaal met vier rijen loges en een akoestiek die tenor Beniamino Gigli de beste ter wereld noemde.
Het werd op 31 mei 1890 geopend met Bellini's Norma, na twintig jaar plannen en bijsturen: bedoeld als politeama, werd het onderweg omgebouwd tot operahuis. Het gebouw is van de Milanese architect Carlo Sada.
De stijl doet denken aan de Opéra van Charles Garnier in Parijs. De gevel is een feest van ornamenten en allegorieën, en op de begane grond ligt de elegante portiek waar vroeger de koetsen voorreden, afgesloten met ijzeren hekken.
De zaal, met vier rijen loges en het schellinkje, geldt als een van de mooiste die in de negentiende eeuw in Italië zijn gebouwd. Op het plafond schilderde Ernesto Bellandi de apotheose van Bellini met de allegorieën van zijn belangrijkste opera's: Norma, La sonnambula, I puritani en Il pirata.
Het historische toneeldoek is van de schilder uit Catania Giuseppe Sciuti en toont een overwinning van de inwoners van Catania op de Libiërs. Het is een verzonnen verhaal: een plaatselijke geleerde vertelde het in de zeventiende eeuw om de herkomst van de olifant, het symbool van de stad, te verklaren.
De ruime foyer, een en al marmer en stucwerk, herbergt het bronzen beeld van Vincenzo Bellini van Salvo Giordano. Het theater heeft een orkest van 105 musici en een koor van 84 zangers.
Op dit podium stonden grote stemmen van de twintigste eeuw. Tussen 1950 en 1953 zong Maria Callas hier Norma, I puritani, La traviata en Lucia di Lammermoor; al in 1941 had Mario Del Monaco hier La Bohème gezongen en Toti Dal Monte Don Pasquale.
In 1959 noemde componist Francis Poulenc de enscenering van zijn Dialogues des Carmélites in Catania de beste die hij ooit van zijn opera had gezien. In 1960 was Vittorio Gassman acteur en regisseur van Jeanne d'Arc au bûcher van Honegger, opgenomen en uitgezonden door de RAI.
Het theater bracht ook vergeten opera's van Bellini terug op het toneel: in 1976 zong Renata Scotto Zaira, voor het eerst in de twintigste eeuw.
Niet missen
• Gevel en koetsenportiek.
• Plafond van Ernesto Bellandi.
• Historisch toneeldoek van Giuseppe Sciuti.
• Beeld van Bellini in de foyer.
Wist je dat?
• Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het theater gesloten; het ging in 1944 weer open.
• In 1955 opende de net gekozen president van de Republiek Giovanni Gronchi hier het seizoen, met I puritani.
Het werd op 31 mei 1890 geopend met Bellini's Norma, na twintig jaar plannen en bijsturen: bedoeld als politeama, werd het onderweg omgebouwd tot operahuis. Het gebouw is van de Milanese architect Carlo Sada.
De stijl doet denken aan de Opéra van Charles Garnier in Parijs. De gevel is een feest van ornamenten en allegorieën, en op de begane grond ligt de elegante portiek waar vroeger de koetsen voorreden, afgesloten met ijzeren hekken.
De zaal, met vier rijen loges en het schellinkje, geldt als een van de mooiste die in de negentiende eeuw in Italië zijn gebouwd. Op het plafond schilderde Ernesto Bellandi de apotheose van Bellini met de allegorieën van zijn belangrijkste opera's: Norma, La sonnambula, I puritani en Il pirata.
Het historische toneeldoek is van de schilder uit Catania Giuseppe Sciuti en toont een overwinning van de inwoners van Catania op de Libiërs. Het is een verzonnen verhaal: een plaatselijke geleerde vertelde het in de zeventiende eeuw om de herkomst van de olifant, het symbool van de stad, te verklaren.
De ruime foyer, een en al marmer en stucwerk, herbergt het bronzen beeld van Vincenzo Bellini van Salvo Giordano. Het theater heeft een orkest van 105 musici en een koor van 84 zangers.
Op dit podium stonden grote stemmen van de twintigste eeuw. Tussen 1950 en 1953 zong Maria Callas hier Norma, I puritani, La traviata en Lucia di Lammermoor; al in 1941 had Mario Del Monaco hier La Bohème gezongen en Toti Dal Monte Don Pasquale.
In 1959 noemde componist Francis Poulenc de enscenering van zijn Dialogues des Carmélites in Catania de beste die hij ooit van zijn opera had gezien. In 1960 was Vittorio Gassman acteur en regisseur van Jeanne d'Arc au bûcher van Honegger, opgenomen en uitgezonden door de RAI.
Het theater bracht ook vergeten opera's van Bellini terug op het toneel: in 1976 zong Renata Scotto Zaira, voor het eerst in de twintigste eeuw.
Niet missen
• Gevel en koetsenportiek.
• Plafond van Ernesto Bellandi.
• Historisch toneeldoek van Giuseppe Sciuti.
• Beeld van Bellini in de foyer.
Wist je dat?
• Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het theater gesloten; het ging in 1944 weer open.
• In 1955 opende de net gekozen president van de Republiek Giovanni Gronchi hier het seizoen, met I puritani.