Omschrijving
Het Benedictijnenklooster, officieel San Nicolò l'Arena, is een gigantisch barokcomplex aan de Piazza Dante, in het historische centrum van Catania: met zo'n 210 bij 130 meter geldt het als het op een na grootste benedictijnenklooster van Europa, is het sinds 2002 UNESCO-werelderfgoed en zitten er nu de faculteiten geesteswetenschappen van de universiteit in.
De gevels aan de zuid- en oostkant zijn een staalkaart van de Siciliaanse laatbarok: voluten, bloemen, vruchten, putti, nimfen en monsterlijke maskers rond elk raam en balkon, het werk van steenhouwers die van het hele eiland kwamen om de stad te herbouwen. De Schotse reiziger Patrick Brydone noemde het in 1773 het 'Siciliaanse Versailles'.
Binnen liggen twee grote kloosterhoven. De marmeren kloosterhof, de oudste, heeft zuilen van wit marmer en een zeventiende-eeuwse fontein; de oostelijke is een tuin met in het midden de Caffeaos, een neogotisch paviljoen bekleed met kleurige majolica. Daartussen loopt de klokkengang, 214 meter lang.
Bekijk ook de grote refter van Vaccarini, met een gewelf zo hoog dat hij op een kerk lijkt, en in de kelders de mozaïeken van een Romeinse domus, ontdekt tijdens de restauratie en te zien vanaf een hangbrug.
Ernaast staat de kerk San Nicolò l'Arena, groter dan de Dom, met een onvoltooide gevel, het grote orgel van Donato Del Piano en een zonnewijzer van 40 meter lang.
De monniken kwamen van de hellingen van de Etna, op de vlucht voor uitbarstingen en rovers, en begonnen in 1558 te bouwen. De lava van 1669 raakte de muren en de aardbeving van 1693 bracht alles ten val: slechts drie monniken overleefden. De wederopbouw, vanaf 1702, werd nog grootser.
In 1866 werd het klooster geconfisqueerd en werd het kazerne, school, observatorium, stadsbibliotheek: de koepel van de ronde zaal voor de refter werd zelfs vijf meter verhoogd voor de sterrenwacht, en kreeg pas in 1981 weer zijn oude hoogte. In 1977 ging het naar de universiteit, die het liet restaureren door architect Giancarlo De Carlo.
De gevels aan de zuid- en oostkant zijn een staalkaart van de Siciliaanse laatbarok: voluten, bloemen, vruchten, putti, nimfen en monsterlijke maskers rond elk raam en balkon, het werk van steenhouwers die van het hele eiland kwamen om de stad te herbouwen. De Schotse reiziger Patrick Brydone noemde het in 1773 het 'Siciliaanse Versailles'.
Binnen liggen twee grote kloosterhoven. De marmeren kloosterhof, de oudste, heeft zuilen van wit marmer en een zeventiende-eeuwse fontein; de oostelijke is een tuin met in het midden de Caffeaos, een neogotisch paviljoen bekleed met kleurige majolica. Daartussen loopt de klokkengang, 214 meter lang.
Bekijk ook de grote refter van Vaccarini, met een gewelf zo hoog dat hij op een kerk lijkt, en in de kelders de mozaïeken van een Romeinse domus, ontdekt tijdens de restauratie en te zien vanaf een hangbrug.
Ernaast staat de kerk San Nicolò l'Arena, groter dan de Dom, met een onvoltooide gevel, het grote orgel van Donato Del Piano en een zonnewijzer van 40 meter lang.
De monniken kwamen van de hellingen van de Etna, op de vlucht voor uitbarstingen en rovers, en begonnen in 1558 te bouwen. De lava van 1669 raakte de muren en de aardbeving van 1693 bracht alles ten val: slechts drie monniken overleefden. De wederopbouw, vanaf 1702, werd nog grootser.
In 1866 werd het klooster geconfisqueerd en werd het kazerne, school, observatorium, stadsbibliotheek: de koepel van de ronde zaal voor de refter werd zelfs vijf meter verhoogd voor de sterrenwacht, en kreeg pas in 1981 weer zijn oude hoogte. In 1977 ging het naar de universiteit, die het liet restaureren door architect Giancarlo De Carlo.